o_nas

Historia Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki

 

Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki powstało we Włoszech w 1872 r.

Założyciel – Święty Jan Bosko – dostrzegając trudną sytuację młodych ludzi, licznie napływających do Turynu w poszukiwaniu środków do życia, otwiera dla nich oratoria, warsztaty i szkoły. Z czasem jego pierwsi wychowankowie wyrażają chęć życia i pracy wraz z nim. Tak powstaje w 1854 r. nowe, męskie zgromadzenie zakonne – Towarzystwo Salezjańskie, którego celem jest praca wychowawcza z młodymi: by stali się dobrymi chrześcijanami i uczciwymi obywatelami.

W 1861 r. papież Pius IX – wielki przyjaciel Księdza Bosko – sugeruje mu, by poszerzył swoją misję wychowawczą o dziewczęta. Sama Matka Boża zainterweniowała, by przekazać świętemu wychowawcy – wolę Bożą. We śnie zobaczył on piękną Panią otoczoną wieloma dziewczętami, która zwraca się do niego z prośbą: Zajmij się nimi, to są moje córki.

W 1862 r. ksiądz Bosko poznaje ks. Dominika Pestarino z Mornese (Genua – Włochy), który jest opiekunem Córek Maryi Niepokalanej – grupy mornezyjskich dziewcząt, stawiających sobie za cel własne uświęcenie oraz apostolat wśród kobiet. Z tej grupy wywodzą się pierwsze członkinie nowego zgromadzenia zakonnego o nazwie Córki Maryi Wspomożycielki. 5 sierpnia 1872 r. jedenaście z nich składa pierwsze śluby zakonne.

Stają się – jak chciał tego Założyciel – żywym pomnikiem wdzięczności Maryi Wspomożycielce. Na czele nowego zgromadzenia stoi Maria Dominika Mazzarello, uznana później przez Kościół za Współzałożycielkę Zgromadzenia, ze względu na wielką gorliwość i wierność Księdzu Bosko w formowaniu i kształtowaniu pierwszej wspólnoty sióstr oraz w realizacji charyzmatu wychowawczego.

Maria Dominika umarła 14 maja 1881 r., zgromadzenie liczyło sobie tylko 9 lat. Istniało wówczas: 26 domów, było 166 sióstr, 50 nowicjuszek i 22 postulantki. W tym krótkim czasie Córki Maryi Wspomożycielki otwarły nowe domy nie tylko we Włoszech, ale i we Francji oraz w Ameryce.

Nowe dzieło rozwijało się szybko. Już po pięciu latach istnienia zgromadzenia pierwsze misjonarki opuściły ziemię włoską i wyjechały do Ameryki, by tam dawać Chrystusa młodym, by im powtarzać za księdzem Bosko: Bóg cię widzi i kocha. Wkrótce też dotarły na pozostałe kontynenty.

W 1922 r. pierwsze Salezjanki przybyły do Polski. Było ich sześć – trzy Polki i trzy Włoszki. Na ich czele stała Włoszka – siostra Laura Meozzi (dziś Czcigodna Sługa Boża). Założyły one placówkę w Różanymstoku w północno-wschodniej części kraju, by objąć opieką dzieci osierocone na skutek działań wojennych w latach 1914-1918.

Zmagając się z wielkimi trudnościami materialnymi, starały się zapewnić dzieciom dom i wykształcenie – otworzyły sierociniec i szkołę. Sukcesywnie powstają kolejne wspólnoty w różnych częściach Polski. Tę rozwijającą się działalność sióstr przerwała II wojna światowa, zmuszone zostały do opuszczenia domów zakonnych i życia w rozproszeniu. Po wojnie zaś zmiana sytuacji politycznej nie pozwoliła im na powrót do pozostawionych dzieł, w związku z czym ograniczyły swą aktywność do pracy katechetycznej, prowadzenia grup parafialnych i przedszkoli. Otwarto pierwszy na ziemiach polskich dom formacyjny – nowicjat w Pogrzebieniu. Siostry Salezjanki weszły na pole kształcenia i wychowania oświatowego tak szybko, jak to było możliwe prowadząc: jeden żłobek; pięć domów dziecka; pięć przedszkoli; trzy szkoły zawodowe; kursy zawodowe w sześciu miejscowościach; cztery oratoria; sześć internatów; dwa domy akademickie; sześć stowarzyszeń młodzieżowych.

W 1982 wzrost liczby sióstr i domów doprowadza do powstania dwóch Inspektorii, które kontynuują swoją dotychczasową misję ewangelizacyjną, a po roku 1989 rozszerzają ją o nowe dzieła wychowawcze.

We wszystkich dziełach podejmujemy współpracę: z Kościołem lokalnym, ze Stowarzyszeniem Salezjanów Współpracowników i Salezjanek Współpracownic, z byłymi wychowankami, z władzami samorządowymi, z nauczycielami, wychowawcami, a przede wszystkim z rodzicami młodzieży i dzieci – wśród których pracujemy. W ten sposób tworzymy środowiska wychowawcze pozwalające działać skuteczniej, nieść nadzieję i radość młodym.

Siostry z Polski pracują na misjach na wszystkich kontynentach świata. Od 1991 roku podjęłyśmy pracę katechetyczną, wychowawczą i edukacyjną na terenach byłego Związku Radzieckiego, w Rosji, na Białorusi, na Ukrainie i w Gruzji.

W Polsce jest nas około 400, a nasza obecność w szkołach, przedszkolach, domach dziecka, oratoriach, świetlicach środowiskowych – to odpowiedź na wołanie młodych: o pogłębienie wiary i towarzyszenie im w drodze ku dorosłemu życiu.

Obecnie na całym świecie jest ponad 12 tysięcy sióstr salezjanek, które pracują w około 90 krajach świata. Do Domu Ojca przeszło już 15 418 sióstr.

Każda Córka Maryi Wspomożycielki oddaje swoje życie Bogu dla zbawienia młodych, próbując swoją kompetentną obecnością odpowiadać w adekwatny sposób na współczesną rzeczywistość.

Wybieramy działania na rzecz ubogich i decydujemy się być blisko tych, którzy są w potrzebie, na marginesie, przyjmujemy ich jako „nauczycieli życia”.